او مسيحيان را كشت و شمعون الصفاى صخرة الايمان را كه مسيحيان پيغمبرش مىدانستند كشت . سپس ططوس بن اسفيانوس پادشاه شد و با بنى اسرائيل جنگ كرد و ايشان را كشت و اسير گرفت و بيت المقدس را ويران كرد بدان گونه كه سنگى بر روى سنگى باقى نگذاشت و همچنان ويرانه بود تا اينكه اسلام آمد و اين است يكى از دو بارى كه خداوند وعدهء ويرانى آن را داده بود و فرموده بود : « دو بار در اين سرزمين فساد و سركشى مىكنيد ، سركشيى بزرگ » ( 17 : 4 ) . و در گفتار بعضى از دانشمندان مىبينيم كه علت آمدن قريظه و نضير را به سرزمين حجاز و ولايت يثرب اين امر دانسته‌اند . آنگاه تمام روميان مسيحى شدند و من تصور مىكنم كه اين امر در روزگار ططوس يا پس از او بوده است . سپس مسيحيت در روزگار قسطنطين متروك شد و بت‌پرستى آغاز شد و ديگر بار پس از قسطنطين به مسيحيت روى آورده شد و پس از عيسى ( ع ) اختلافات ايشان در دين بسيار شد تا اينكه اسلام آمد و پادشاه ايشان در روزگار پيغمبر ( ص ) هرقل بود و شهر ابراز كارگزار ابرويز او را پادشاه كرده بود و آنها كه در دورهء اسلام تا امروز پادشاه بوده‌اند نامها و كارهاشان در كتب اخبار و فتوحات محفوظ است و خداوند پادشاهى است جاودانه كه سلطنت از وى سلب نخواهد شد .